جمعه ۳۱ شهریور ۱۳۹۶ ساعت ۸:۲۴
 |  ۲۱/ شهریور/ ۱۳۹۶ - ۱:۱۱
  |   نظرات: بدون نظر

اثر مخاطب بر روزنامه نگاری یا روزنامه نگاران بر مخاطب

شکل های جدید فن آوری های اطلاعاتی و ارتباطی روش های جدید مراوده و مشارکت مخاطب را امکان پذیر ساخته اند که در گذشته دیده نشده بودند. می دانیم مخاطب مصرف کننده منفعل رسانه ها نیست. افراد و تولید کننده ها اکنون پیامها را بصورت همزمان مصرف و تولید می کنند. ناپولی (۲۰۱۱) دو تغییر مهم را عنوان نمود که مفهوم سازی سنتی از مخاطب منفعل را به چالش می کشند: بخش بندی مخاطب و استقلال در حال افزایش آنها نسبت به اینکه به کدام پیام در چه زمانی بپردازند. این دگرگونی تدریجی مخاطب رابطه و پویایی قدرت میان روزنامه نگاران و مخاطبان آنها را نیز تغییر می دهد که در نتیجه شکلهای جدید مکانیزمهای بازخورد مخاطب، از قبیل رسانه های اجتماعی و تحلیلهای وب می باشد.

 

مطالعات اخیر راه های دیگری را یافته اند که روزنامه نگاران با بکار گیری رسانه های اجتماعی در کارهای خبری خود آنها را نرمال سازی می کنند. به عنوان مثال باستل (۲۰۱۵) معتقد است سازمان های خبری اکنون از نزدیک به اینکه اخبار چگونه توسط مخاطبین از طریق رسانه های اجتماعی به اشتراک گذاشته شده یا توزیع می گردند دقت می کنند، و تا جایی پیش می روند که بصورت فعالانه روتین ها را برای افزایش انتشار اخبار توسط مخاطب تغییر می دهند. روزنامه نگاران همچنین از رسانه های اجتماعی استفاده می کنند تا منابع خبری و ایده های داستانی خلق کنند. برخی روزنامه نگاران نیز به رسانه های اجتماعی متوسل می شوند تا با سوال پرسیدن از طریق توئیتر بدانند عموم در مورد یک موضوع چه حسی دارند و به این روش از مخاطب به عنوان وسیله ای برای جمع آوری اطلاعات و نگرش بهره برداری می کنند. بدین ترتیب رسانه های اجتماعی به ابزاری ضروری برای روزنامه نگاران در تمام انواع سازمانها تبدیل شده اند .باستل همینطور می گوید: رسانه های اجتماعی تنها روتینها را تغییر نمی دهند بلکه روتینهای هنجاری زیادی را از میان برداشته و با روتینهای جدید جایگزین می کنند.کندی (۲۰۱۳) نیز معتقد است آنها نه تنها روش انجام کار روزنامه نگاران و ایفای نقش مخاطبان در این فرایند را تغییر می دهند بلکه بصورت چشمگیری در کل روزنامه نگاری را با دادن قدرت بیشتر به مخاطب و قادر ساختن روزنامه نگاران به درک مخاطبین خود بصورتی که در گذشته امکان پذیر نبود تغییر می دهند.

 

ناپولی (۲۰۱۱) ساختن مخاطب توسط روزنامه نگاران را مبتنی بر اطلاعات محدودی می داند که از مخاطب واقعی که به شکلهای سنتی تحقیق جمع آوری می شد،استفاده میکردند و روزنامه ها بر نرخ تیراژ نظارت میکردند و به پژوهشهای خوانندگان اقدام می کردند. و جایی دیگر گنز(۱۹۷۹) می گوید که پخش کنندگان به رتبه بندی های مخاطب که توسط شرکتهای تحقیقات تامین می شدند آبونه می شدند. این سیستمهای اطلاعات سنتی نه تنها ایده محدودی به روزنامه نگاران در مورد مخاطبشان می دادند بلکه بازخورد اطلاعات در مورد خواسته های مخاطبان نیز محدود بود. نرخ تیراژ شامل رقمهای واقعی خوانندگی انتقالی نمی شد و پژوهشهای خوانندگان و نرخهای مخاطب بر نمونه های کوچک و اطلاعات تاریخ گذشته تکیه می کردند.

 

 

مطالعات ثابت کرده اند که چگونه مخاطب بر روزنامه نگاران تاثیر می گذارد اما در مورد میزان این تاثیر زمان زیادی است که بین محققان مجادله و بحث وجود دارد. هرمان و چامسکی (۲۰۰۲) می گویند مخاطب هم بصورت مستقیم و هم بصورت غیرمستقیم بر فرایند ساخت اخبار تاثیرگزار میگذراد، اما شوماخر(۲۰۰۹) معتقد است آنچه که مطالعات زیادی تا بحال مورد تاکید قرار داده اند تاثیر غیرمستقیم بر محتوای خبر است که فقط تحت میانجیگری میزان تمایل روزنامه نگار به برآورده ساختن ترجیحات مخاطب می باشد. البته این فرضیه در حال تغییر می باشد. ابزارهای جدید اطلاعاتی و ارتباطی مخاطب را قادر می سازد بازخورد خود را نه تنها به روزنامه نگاران بلکه به دیگر مخاطبان انتقال دهد. بنابراین از نظر برایت و نیکولز(۲۰۱۴) روزنامه نگاران و محققان مربوطه دریافته اند که مخاطب دیگر کمیتی نیست که مثل گذشته آنگونه که در روزنامه نگاری آفلاین مرسوم بوده است مورد بی اعتنایی قرار گیرد.

 

اشکال جدید بازخورد مخاطب که از طریق شکلهای جدید فن آوری اطلاعات همچون رسانه های اجتماعی و تحلیلهای وب عرضه می شوند، روزنامه نگاران را با معضلی مواجه می سازند. به عنوان مثال توئیتر روزنامه نگاران را قادر می سازد نقطه نظرات و درون داد مخاطبان و نگرانیهای آنهارا استخراج کنند و به منابع خبری دسترسی پیدا کنند و یا همینطور دیگر رسانه های شبکه اجتماعی. برنامه های تحلیل وب همانند Chartbeat و GoogleAnalytics بازخورد مخاطب را بصورت کمی شده ارائه می کنند که روزنامه نگاران را قادر می سازد تصمیماتشان را هدایت کنند در مورد اینکه چه موضوعاتی را پوشش داده، در مورد چه داستانهایی بنویسند و اینکه مخاطبان به چه مسائلی علاقمند خواهند بود. با این حال روزنامه نگاران باید میان به کارگیری بازخورد مخاطبان در تصمیمات وهنجار روزنامه نگاری محافظت از استقلال ویراستاری خود توازن ایجاد کنند. با اینکه روزنامه نگاران مدتهای مدیدی ترجیحات مخاطبان در انجام کارهایشان رادر نظر گرفته اند، بصورت سنتی روی تصوراتشان از مخاطب واقعی تکیه کرده اند. اشکال سنتی تحقیق در خصوص مخاطب از قبیل پژوهش در مورد تعداد خوانندگان و رتبه بندی پخش بر زیر مجموعه ای از مخاطب واقعیت تکیه می کردند که فضای زیادی برای گمانه های ویراستاری به دست می داد. بدین طریق از نظر ناپلی (۲۰۱۱) روزنامه نگاران برای تخمین آنچه که مخاطب واقعی می خواسته بر ترجیحات خود، خانواده، دوستان و بالادستان تکیه کرده اند. اما ابزارهای جدید اطلاعات مخاطب به روزنامه نگاران بازخورد آنی از مخاطب آنلاین واقعی می دهند. در مواجهه با بازخورددقیق تر و زمان واقعی از مخاطب، روزنامه نگاران این امکان را خواهند داشت که ترجیحات مخاطب در مراحل مختلف تولید خبر را در نظر بگیرند. اما آیا روزنامه نگاران تمایل دارند بازخورد مخاطب را، که ممکن است استقلال ویراستاری آنها را تحت شعاع قرار دهد،در کار خبری شان به کار گیرند؟ و سوال دیگر اینکه آیا روزنامه نگاران در ایران نیز تمایل به چنین تاثیرگذاری از جانب مخاطب دارند؟ و سوال آخر و مهمترین سوال این است که آیا مخاطب در ایران جایگاهی تعریف شده در رسانه های گوناگون امروزه دارد؟یا نه؟

 

مریم درستانی، دانشجوی دکترا علوم ارتباطات دانشگاه اصفهان واحد خوراسگان

 

Print Friendly, PDF & Email
این مطلب را به اشتراک بگذارید sms whatsapp


مطالب مرتبط
مدیر سایتمدیر سایت روابط عمومی , جامعه مجازی , جامعه مجازی روابط عمومی , ارتباطات , فضای مجازی , سازمان , کسب و کار , رسانه , رسانه مجازی , شبکه های اجتماعی , فنآوری , فن آوری , کانال تلگرام روابط عمومی تمام مطالب این نویسنده

design design

Advert (1)

download

Advert (1) Advert (2)Advert (4)

logo-samandehi
نماد اعتماد درگاه pay.ir

آمار بازدید:

بازدید امروز: 1045 بازدید

بازدید دیروز: 1037 بازدید

بازدید کل : 302313 بازدید

افراد آنلاین: 0 نفر

...